~ W e l L C o M e To My HeaRT ~ My L o N E l y S p a C e ~

 

 

 

 

 

 

เพลง ขอบจัยนะ

 

ข้อความที่เธอเคยส่ง อะไรที่ทำให้ฉัน
แสดงถึงความเป็นห่วงและสนใจ
เพิ่งรู้ว่ามันลำบาก ไม่เป็นตัวเธอใช่ไหม
เหนื่อยไหม ต้องทำอะไรอย่างนี้

* อย่ายื้อให้เหนื่อยใจ หากเธอไม่เป็นตัวเอง
อย่าฝืนทำต่อไปอีกเลย เพื่อให้เรารักกัน

** ขอบใจนะที่ครั้งนึงเธอเคยยอมฝืนใจตัวเอง
ขอบใจนะฉันรู้ว่าเธอทำดีที่สุดแล้ว
อย่างน้อย ครั้งหนึ่งที่พยายามทุ่มเท
อดทนให้กัน แค่นั้นก็ดีมากมาย

อย่าโทษว่าตัวเธอผิด อย่าคิดว่าเป็นเรื่องร้าย
อย่ากลัวถ้าเธอจะปล่อยมือฉันไป
กลับไปเป็นเธอคนเก่า เก็บความทรงจำนี้ไว้
ได้ไหมฉันขอให้เป็นอย่างนั้น
----------------------------------------------------

เพลงนี้เพราะนะ แต่ไม่อยากเป็นแบบนี้เลย

คิดแล้วก็เศร้าเหลือทน แงๆๆๆ อยากร้อง

ปีใหม่แล้วหรอเนี้ย เร็วจัง เหมือนผ่านไปไม่นานเลยนะ

สงสัยนอน ตามเคย จาได้ไปเค้าไหนมั๊ย หรือจะเค้าตามสายโทรศัพท์ หรือเค้าที่เอ็มนะ

อีก 50 วัน กว่าๆ ก็จะจากกันแล้วหรอเนี้ย

จะได้เจอกันอีกมั๊ยนะ ต้องได้เจอกันสิ 55+ เพราะเราคือ 6/2

แต่บางทีก็อยากจบเร็วๆๆมันน่าเบื่อ โรงเรียนมาก สั่งงานอยู่นั่นล่ะ เบื่อที่สุด

บางทีก็อยากอยู่แค่นี้ สนุกๆ เศร้า ฮาๆกันแบบนี้ แต่ส่วนหย่ายเราชอบเศร้ามากกว่านะ ว่ามั๊ย

 

 

 

เฮ้ย...หยุดเรียนอีกแล้วนะ ไม่ไหวจริงๆนี่หน่า อีโรคบ้าเนี้ย นึกว่าหายไปตั้งนานแล้วมาเป็นอีกแล้ว

อีหอบบ้า บ้าๆๆ ทำกรุเกือบคิดว่าตายแล้วซะอีก แย่ๆๆตื่นมาก็หมึนๆ แต่ทำไม่นะต้องเปิดคอม

งงกับตัวเองเหมือนกัน เพระเบื่อมั้งไม่รู้จะทำอะไร เมื่อไหร่จะตายสักกะที่เบื่อแล้ว

 

--------------------------------------------------------------------------------

 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

" จะกอดเธอเอาไว้อ้อนวอนด้วยหัวใจ เพื่อจะทำให้เธอเปลี่ยนใจ เพื่อจะทำให้เธอเห็นใจ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เหงาจังเลย น่าเบื่อมากมาย พรุ่งนี้ต้องเสียความขาวเเล้ว

 

เซ็ง 55+

------------------------------------------------

 

มาเล่านิทานกันดีกว่า แก้เหงา เพื่อให้หายคิดถึง

 

ในวันที่ เช้าสดใส พร้อมกับชุดนักเรียนตัวใหม่ เพราะว่าฉันได้เรียนที่ใหม่ไง เด็กม.1อย่างฉัน

วันแรกเข้าไปโรงเรียนนี้ เราไม่รู้จักใครเลย อยู่คนเดียว

จนขึ้นชั้นเรียน ก็มีการเลือกหัวหน้าห้อง แนะนำตัวว่าชื่ออะไร มาจากไหน

หลังจากมีการแนะนำตัวเสร็จ ก็เริ่มมีการพุดคุยกันแล้ว เพราะว่าคนส่วนใหญ่ในห้องนี้อ่ะ เป็นเด็กที่เคยเรียนที่เดียวกัน

อ่อ ลืมบอกชื่อ เราชื่อ ข.ไข่ เพื่อนๆก็จะมาคุยกับเราเยอะมากเพราะ เรายิ้มง่ายๆคุยเก่ง ตามที่เขาบอกนะ

อยู่มาที่นี่ก้อมีการบ้านเยอะขึ้นมาก กิจกรรมก็เยอะมาก แต่ความสัมพันธ์ในห้องก็คุยกันเกือบหมดห้องแล้วล่ะ

มีบางคนที่ยังเลย เพราะเหมือนเขาจะไม่ชอบเราเลย ทั้งๆที่ทำงานร่วมกันเยอะเหมือนกันนะ เป็นกลุ่มผู้ชายที่จะมี 5 คน

เราคุยเกือบครบแล้วล่ะ มีคนเดียวที่ยังไม่ได้คุย กลุ่มนี้จะมีชื่อว่า เต้ ฟิต เป้ ตาม เฟริส คนที่เรายังไม่ได้คุยคือ เต้

เราก็อดหมั่นไส้ไม่ได้ ทำเป็นหยิ่งคิดว่าหล่อไง (แต่ก็น่ารักดี) มีแต่คนชอบเยอะมาก แกป๊อบมากเลยล่ะ

มีวันหนึ่งเพือ่นสนิทนายเต้ คืออ้ายฟิต มันชอบมาแกล้งคุยกะเรา แลวก็หันไปหาเต้ แล้วบอกว่าไปอะไร เรียกเฉยๆ

ไอ้เราก็อดแปลกใจไม่ได้มาเรียกทุกวัน จนสุดจะทนเลยถาม มันก็บอกว่าไม่มีอะไรเจงๆ แบบเป็นการลับๆ

จนในที่สุดฟิตก็บอกเรา ทำกับเราอึ้งไปหลายวัน ว่าจริงหรอ ไม่น่าเชื่อ คนในห้องรู้กันหลายคนแล้วแต่เราไม่รู้เลย

พวกเพือ่นๆในห้องเลยแกล้งให้เราทำอะไรๆด้วยกันหลายอย่าง สารพัด จนนายเต้พูดเป็นสักที

พักหลังๆในห้องเริ่มมีล้อบ้าง เพราะเห็นเรา 2 คนนั้นสนิทกันมากขึ้น จนเริ่มว่าตัวติดกันอย่างกับปลาท่องโก๋เลยล่ะ

แต่จริงๆแล้วเรา ยังคงเป็นแค่เพื่อนเท่านั้น  

 

หลังสอบปลายภาคเทอม 1 เสร็จ นายเต้เพื่อนรักของฉัน ก็บอกว่าสอบเสร็จไปกิน ซาเว่นเซ่นกันมั๊ย เด๋วเลี้ยง

อย่างเราไม่เคยพลาดของฟรี เขาดูแปลกๆไป ไม่สบตา แล้วก็พูดเมื่อเรากินเสร็จ เพียงคำเดียวว่า เราชอบเธออ่ะ

ทั้งสอง นิ่งเงียบไป มีเพียงเราที่บอกว่าไปจ่ายตังกันเถอะ เด๋วกลับบ้านไม่ทัน แล้วเต้ก็เดินมาส่งที่ท่าทาง แต่ระหว่างทาง

ไม่มีคำพูดในๆของคน 2 คน  จนก่อนที่เราจะขึ้นรถเรายื่นกระดาษ 1 ใบให้กับ นายเต้ แล้วบอกว่า เอาไปอ่านที่บ้านนะรู้เปล่า

ถ้าอ่านก่อนโดนเตะ เคป่าว เต้ก็ได้แต่พยักหน้า

 

เวลา 20.00 นได้ เสียงโทรศัพท์บ้านดังขึ้น เราก็ไปรับ เสียงที่คุ้นหูทุกวัน ก็บอกว่า ขอบใจมากเลยนะ แล้ววางหู เราก็ได้แต่แอบอมยิ้ม

เช้าวันรุ่งขึ้นมีกิกรรมที่ต้องไปโรงเรียน ไม่ใช่เราหรอกแต่เป็นนายเต้ เขาจะสอบอะไรสักอย่างเกี่ยวกับภาษาอังกฤษ ตานี่สุดยอดเลยล่ะ

ท๊อปภาษาของสายชั้น เราคุยกับโทรศัพท์เกือบทุกวัน บ้านนะ(ตอนนั้นมือถือยังไม่มี) เราตั้งชื่อให้กันและกัน ว่า

นายเต้อ่ะเราเรียกเขาว่า นายง๊องแง๊ง เพระเขาง๊องแง๊งๆยังไงม่ายรู้ ส่วนเราโดนเรียกว่า น๊อมแน๊ม เราก็ถามว่าทำไม เขาบอกว่า เหมือนจะเรียบร้อยแต่ไม่ใช่ไง

จนเปิดเทอม 2 เพือ่นๆเริ่มรู้ข่าวจากไหนก็ไม่รู้สงสัยจาเพื่อนชี้นายเต้เขาล่ะอ้ายฟิต

 ทำให้แฟนคลับนายเต้พากันเกลียดฉัน ไม่ชอบฉัน หาว่าไปแย้งของเขา สะงั้นล่ะ ม่ายได้หล่อรายเลยอีตาเต้เนี้ย

คืนหนึ่งเสียงโทรศัพท์ดังกะต้องเป็นนายเต้ แต่กลับกลายเป็นพี่ชายคนหนึ่งที่โรงเรียน ชื่อพี่ต้น ซึ่งเป้นพี่ชายของเต้เขา

เราคุยกันบ่อยที่โรงเรียน เรพาะอยู่ชมรมเดียวกันคือบาส พี่เขาเป็นประธานชมรม เลยคุยกันบ่อย แต่ก็งงที่พี่เขาโทรมา แต่ก็ไม่คิดอะไรอยู่แล้ว

เขาโทมาเกือบทุกวัน หลังที่เต้โทรมา เรื่องนี้เราไม่ได้เล่าให้เต้ฟัง แต่เราก็ยังมีความสุขกันดี

จนวันหนึ่งมีคนไปเล่าให้เต้ฟังเรื่องที่ในชมรม เห็นเราคุยกันบ่อยมาก เต้ก็ถาม เราก็ตอบว่าคุยกันเฉยๆ พี่นายนะ

เราไม่คุยกัน แล้วก้อกลับมาคุยกัน แล้วพักหลังๆก็เริ่มมีการงอลกันบ้าง น้อยใจกันบ้าง ทำให้ งอลกันบ่อยมากขึ้น

จนวันนั้นเต้บอกว่าจะมารับที่ชมรมนะ เราก็ตกลง พักหลังๆเราพยายามห่างจากพี่ต้น ให้มากที่สุด

แต่ก็ไม่วายที่พี่ต้นจะเข้ามาคุยบังเอิญเข้ามาเห็นที่เราคุยกัน เต้เดินหนีแต่เราตามไปก็ไม่เจอเป้นครั้งที่เราโกรธกันนานที่สุดเลยล่ะ 2 สัปดาห์เชียวนะ

แต่ 2 สัปดาห์นั้น เต้พาคนที่จีบเต้มาเดินด้วยกันแทบไม่ซ้ำหน้า เราร้องไห้ทุกวันต้องปรึกษาฟิตเพื่อนยาก

 

เป้นเพียงคนเดียวที่ช่วยให้เต้กลับมาเหมือนเดิม กลับมาคุยเหมือนเดิม จนทำให้ฉันต้องเลิกความสัมพันธ์เรากะพี่ต้น เหมือนกับว่า เรากำลังมีใจให้

เจอพี่ต้นต้องหลบเสมอ ไม่พูดคุยใดๆ

 

วันที่ฝนตก เมฆครึ้ม น่ากลัวมาก วันนั้นนัดกะเต้ว่าจะไปกินไอติมกระทิในตลาดกัน ฉันรอที่ชมรมฉันเรพาะว่าไม่มีร่ม เต้จามารับเพราะมีร่ม

แต่ก่อนที่เต้มาพี่ต้นเดินมาหาฉันแล้ว ถามว่า ทำไมต้องหลบ หนีหน้ากันด้วย เราได้แต่อึ้งในคำถาม แล้วพี่ต้นเข้ามากอดฉัน ฉันอึ้ง มาก

ความบังเอิญเกิดอีกครั้งเมื่อเต้เข้ามาเห็น แล้วเดินมาต่อยหน้าพี่ต้น เราก็อึ้งอีก แล้วหันมาบอกกับเราว่า ไหนว่าไม่มีอะไรกันแล้วทำไมเป็นแบบนี้

คำพูดเล่านั้น ทำให้ฉันร้องไห้ ฉันไม่ตอบคำถามใดๆทั้งสิ้น พี่ต้นเข้ามาขวาง แล้วหันไปบอกอีกทีว่า มึงกลับบ้านไปสะ บ้าใหญ่แล้ว เต้สวนขึ้น ถึงกูบ้า กูไม่เคยแย่งของใคร

แล้วเต้ก็หันบอกเราว่าเราเลิกกันเลยนะ จบกันสะ เราบอกอย่างเดียวไม่นะเรารักนายนะ เต้ คนนักกันทำแบบนี้หรอ เรา นายกำลังเข้าใจผิด พี่ต้น เข้าใจถูกแล้ว

เต้กำหมัดที่จะต่อยอีกรอบ เราต้องเข้าห้าม เต้มองหน้าเราแล้ววิ่งไปพร้อมทั้งสายฝนที่โปรยลงมา เต้วิ่งออกห่างไปเรื่อยๆ จนหัวใจฉันจะแตก ขาที่ยืนเริ่มอ่อนมานั่งกับพื้น

แต่ฉันก็ตัดสินใจที่จะวิ่งตามไป แต่มันก็สาย สายไป เต้วิ่งข้ามถนนแล้วรถเก๋งที่ผ่านมาเข้าชนร่างของเต้ เด็กหญิงที่ยืนตรงหน้า สิ่งที่เห้นข้างหน้าทำให้กริ๊ดร้อง เข้าไปหา

ได้แต่กอดร่าง แล้วพร่ำว่าขอโทษๆๆๆๆๆ ซ้ำๆๆ แต่คำตอบที่กลับมาเสียงเบามา พร้อมรอยยิ้มเลือนลางบอกว่า เขาไม่โกรธนะ  เขาหึงมาก อย่าลืมไปเปิดนะอยู่ที่กระเป๋าน๋อมแน๊มนะ

รู้ป่าว และประโยคสุดท้าย ง๊องแง๊งรักน๋อมแน๊มนะ ร่างนั้นหลับตาลง รอยยิ้มที่มีลักยิ้มแก้มหายไป เสียงที่ตามมาคือพี่ต้นที่มาอุ้มร่างน้องชายไปโรงพยาบาลส่วนฉันได้แต่พูดว่า เราขอโทษๆๆๆ

คล้ายคนบ้า เพื่อนๆที่รู้จักฉันก็เข้ามาดูอาการฉัน 

 

หลังจากที่งานของเต้ ผ่านไป ห้องดูเงียบลง โต๊ะด้านหลังที่เคยมีเด็กหนุ่มน่าตาน่ารัก นั่งอยู่ตรงมุมห้อง

เขาไม่ได้มานั่งอีกแล้ว ฉันได้แต่หันไปมองเสมอ บางทีก็ไปนั่งแทนที่เขา

วันๆที่ฉันมาโรงเรียนฉันแทบไม่สนทนากับใคร นอกจากฟิตที่ชวนคุยเวลานั่งหลังห้อง

เราเปิดอ่านซีดีที่นายเต้ทำไว้เป้นเพลง เธอจะอยู่กับฉันตลอดไป ฉันฟังที่ไรร้องไห้ทุกครั้ง

 

คิดถึงนายจังรู้ป่าว มันนานแค่ไหน วันเวลาจะเปลี่ยนไป แต่หัวใจฉันไม่เคยลืมเลยนะ

วันวานในอดีตที่มีสุข ทุกข์ ปะปนไป แต่ก็ยังมีความสุขแม้จะทะเลาะกัน อย่างน้อยฉันก็เห็นเธอ

รอยยิ้ม คำพุดที่สุภาพ นุ่มนวล

จำไว้นะฉันจะไม่ลืมเธอ รักนายนะ

 

----------------------------------------------------------------------------------------- 

โอ้วๆๆๆ เศร้าป่าว  เราเศร้ามาก เฮ้ย *เธอจะอยู่กับฉันตลอดไป เราต่างผูกพันด้วยรัก นานเท่าไรไม่ลืมเลือน ความทรงจำจะย้ำและช่วยเตือน เราต่างผูกพันด้วยรัก ตลอดไป *

-----------------------------------------------------------------------------------------

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เฮ้ยเหนือยจัง แต่ก็พอไหวนะ สู้ตายอยู่แล้วล่ะ ^^

 

เฌอแตมป์ซะอย่าง นี่หน่า ก๊ากๆๆ

 

วันนี้ไปหาหมอ โอ้ว พระเจ้า น้ำหนักขึ้น 2 กิโลอ่ะ กลายเป็น 46 กิโลแล้ว

 

อยากจาบ้าตาย ต้องลดอีกต้องอยู่ 43 - 44 ให้ได้ 55+

 

มาถึงโรงเรียนตอนเกือบเที่ยงได้ เจอกลุ่มเพื่อนๆในห้องนั่งอยู่

 

แล้วเดินเข้าไปไม่ทันไรเสียงที่ดังนั้นก็บอกว่า

 

มึงมาทามอารายตอนนี้อ่ะ ทิ้งพวกกรุกาน มาสายเนี้ย โครตเหนือยเลย

 

อ่าๆๆ ตายแล้ว ก็ฉานม่ายไหวเจงๆนี่ น่า แต่ก้อม่ายคิดรายมาก ก็มานเรื่องจริงที่ทิ้งเพื่อนไป ม่ายช่วยเพื่อนเลย

 

เฮ้ย อนาถจาย !!! ( คิดในใจอยู่ว่า กรุก็เกือบตายนะโว้ย นึกว่าจาม่ายได้มาเจอพวกมึงแล้ว )

 

แต่ใครจาไปรู้ได้ว่าเราเป็นอะไร ไม่มีใครห่วงเราหรอก ไม่มีเลย ( แอบน้อยจัยว่างั้นล่ะ )

 

เอาเถอะ จากนั้นก็ไปซ้อมน้องกัน

 

  เหนื่อยเลยล่ะ 14 ห้อง การวางแผนของคุณพวกประธานก็แย่มาก

 

มีงานรายม่ายอยากทามกะพวกคูณประธานนักเรียนเลย บริหารงานม่ายได้เรื่อง  ดีแต่สั่งม่ายลงมือทำ

 

ชั่งมันเถอะ  เราแดนซ์กานมันๆๆไปอย่างม่ายคิดรายมาก เพราะ พรุ่งนี้กะม่ายไปที่สนามกีฬา เลยต้องสุดๆหน่อย

 

ผลสุดท้าย จาการสัง้กตการณ์ ด้วยแววตาของเพื่อนๆในห้อง ท่าทางจะม่ายมีใครมาแน่นอน

 

ถ้ามาคงน้อยน่าดู เราต้องยอมเสียสละอีกตายเคยที่ต้องมา น่าเบื่อที่สุด

 

เป็นโรคชนิดแบบว่า อดไม่ได้ที่จะต้องทำ ปากก็บอกว่าม่ายทำเบื่อ แต่ก็นะ เซ็งไป

 

จะเซ็งไง เราทำเต็มที่ และยินดีที่จะทำนะ  พร้อมลุยค่ะ

 

มากันนะเพื่อนๆ เราหวังว่าคำพูดที่เราพูดจะช่วยให้เพื่อนๆมานะ ถ้าไม่มาก็ไม่โกรธนะ แค่อยากให้มาเท่านั้น

 

-------------------------------------------------------------------------------------------------